باید امروز مثل هر سال برایت بنویسم

اما امسال دخترت دلش عجیب گرفته مامان خانم

نیستی ببینی که چه ها کردند

نبودی ببینی رای هایمان را گرفته اند و با آن چه مانوری می دهند

نیستی ببینی که به قول خودت با این "سید اولاد پیغمبر "و حقی که این همه آدم به او دادند  چه کردند

نیستی ببینی تو که می ترسیدی خاری به پای دخترت برود چه شبان و روزان تلخ و پر ترسی را می گذراند .

مامان جانم باید امروز برایت بنویسم که چه جایت خالی است تا دستت راببوسم

اما نه امروز می گویم خوب است که نیستی تا دلت بلرزد چشمانت سرخ شود دوباره فشارت بالا برود و بگویی جواب خدا را چه می خواهند بدهند

خوب است که نمی بینی امروز اعظم‌‌ ساجده معصومه سعیده و سپیده با صدای لرزان و چشم های پراشک از پشت خط تلفن چه می گویند و من هم جوابی ندارم جز اشک .

مامان خانم جانم نیستی ببینی چطور آرایمان را دزدیدند و حالا زیر دست و پا گرفته اند مان

پری خانم جانم

امروز بعد از ۵ سال نبودنت در این روز مادری اگرچه جایت برایم خالی است مثل همیشه و جایت سبز است دراین روزهای سیاه.اما برای اولین بار است که می گویم چه خوب که نیستی تا  ببینی این سیاهی ها را  و دل نازک قشنگت بلرزد از این نامردمی ها .

پری خانم جانم

کاش مرا هم در منظومه ات می پذیرفتی و  می بردی تا نبینم این سیه روزگاران را .......

شاید باید پیش ازین ها می نوشتم درباره انتخابات ،نه اکنون که دیگر دو روزی بیش نمانده است به نواختن این ناقوس بزرگ.

اما این که می گویم نشان این نیست که الان می نویسم از پدیده عجیب و باورنکردنی دهمین انتخابات ،که نه دل مانده برای نوشتن و نه ذوقی که همه این روزهایم شده اضطراب و نگرانی آمیخته به امید و چه لحظه های سختی را می گذارنم و چه لحظه های سختی را می گذرانیم .

با این حال اما دیدن پیام عزیزی که برایم حجت است حرفهایش و نوشته هایش  با این مضمون که  "می خواهد به امید رای بدهد " من را هم بر آن داشت تا بگویم من نیز رای می دهم .

رای می دهم تا بتوانم امید را در این سرزمین کویری بی امید جاری کنم

رای می دهم تا فردا روزش بتوانم هم چون امروز بگویم :

میر من خوش میروی کاندر سراپا می رمت ...

(باقی کلام باشد برای بعد انتخابات که حرف برای گفتن بسیار است)